You are currently browsing the tag archive for the ‘οργανοποιός’ tag.

diderot-luthier

 

Χαιρετώ όλους τους φίλους και επισκέπτες του blog «ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΓΑΝΟΠΟΙΟΙ».

Θα ήθελα να ενημερώσω ότι παρόλο που το blog δεν έχει νέες αναρτήσεις εδώ και αρκετό καιρό, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι ανενεργό. Οι κατάλογοι των οργανοποιών ενημερώνονται σε σημαντικό βαθμό και αυτό βέβαια εξαρτάται από την ενημέρωση που έχω από τους ίδιους τους οργανοποιούς, αλλά και τις σχετικές πληροφορίες που ανακαλύπτω ή μου στέλνουν διάφοροι φίλοι που ενδιαφέρονται για την διατήρηση αυτού του καταλόγου.

Σημειώνω ότι η επισκέψιμότητα του blog παραμένει σημαντική παρόλο που δεν υπάρχουν νέες αναρτήσεις.

Ο κατασκευαστής βιολιών Ιωάννης Βούλγαρης μας ενημέρωσε ότι θα παρουσιάσει τά όργανα που κατασκευάζει σε έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στη Νάξο από 7 έως 17 Αυγούστου 2014.

poster_bulgari_violins

Η Έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό Κέντρο της πρώην Σχολής Ουρσουλίνων στο Κάστρο της Νάξου.

Περισσότερες πληροφορίες στο https://www.facebook.com/events/613132778801726

Ο οργανοποιός Χρήστος Σπουρδαλάκης δημοσίευσε προχθές ένα λεπτομερές βίντεο σχετικά με την τεχνική ενίσχυσης του μπράτσου (μάνικο) με ανθρακονήματα που χρησιμοποιεί στα όργανα που κατασκευάζει. Μάλιστα η μέθοδος αυτή σύμφωνα με τον ίδιο είναι σε διαδικασία ευρωπαϊκής πατέντας.

 

Το δεύτερο βίντεο (που είναι παλαιότερο) μας δείχνει  την επεξεργασία (λείανση κτλ) στο εσωτερικό του σκάφους ενός μπουζουκιού. Το αξιοσημείωτο είναι ότι σε αυτό το συγκεκριμένο σκάφος αντί για κάποιο χρυσόχαρτο που συνήθως μπαίνει διακοσμητικά για να καλύψει την εσωτερική επιφάνεια του σκάφους, ο Χρήστος Σπουρδαλάκης χρησιμοποιεί φύλλα πραγματικού χρυσού 12 καρατίων και υποστηρίζει ότι με αυτή την μέθοδο παρατηρείται βελτίωση “στην ευγένεια του ήχου”.

Στοιχεία επικοινωνίας με τον οργανοποιό:

Σπουρλαδάκης Χρήστος
Νεωρείων 27 & Ελ. Βενιζέλου,
Προφήτης Ηλίας, Πειραιάς

Τηλέφωνο: 2104223056
Web: www.music-instruments.gr
Email: info@music-instruments.gr

Είχαμε κάποιες πληροφορίες από καιρό, τις οποίες επιβεβαίωσε ο Τάσος Κατσιφής με το σχόλιο που άφησε στο blog. Από το καλοκαίρι λοιπόν του 2012, ο Τάσος Κατσιφής είναι ο ιδιοκτήτης του εργαστηρίου «Κλεφτογιάννης» που στο εξής θα ονομάζεται:

Εργαστήριο χειροποίητων μουσικών οργάνων – ΤΑΣΟΣ ΚΑΤΣΙΦΗΣ

Ο Τάσος Κατσιφής

Ο Τάσος Κατσιφής

Ο Τάσος Κατσιφής υπήρξε τεχνίτης στο εργαστήριο του γνωστού οργανοποιού Μπάμπη Κλεφτογιάννη και στη συνέχεια συνεταίρος του. Με τη συνταξιοδότηση του κ. Κλεφτογιάννη ήταν φυσικό το εργαστήριο να περάσει σε αυτόν.

Σύμφωνα με το βιογραφικό που υπάρχει στο νέο site του εργαστηρίου:

“ Ο Τάσος Κατσιφής γεννήθηκε το 1962 στην Αλίαρτο Βοιωτίας. Από τα παιδικά του χρόνια εκδήλωσε την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τις ξύλινες χειροποίητες δημιουργίες, τη μουσική και τη ζωγραφική.
Η επαγγελματική του διαδρομή αρχίζει το 1981 όταν έρχεται στην Αθήνα. Δίπλα στον πολύ γνωστό κατασκευαστή μπουζουκιών Μπάμπη Κλεφτογιάννη, αρχίζει τότε να μαθαίνει την τέχνη του οργανοποιού κατασκευάζοντας, επισκευάζοντας και συντηρώντας έγχορδα όργανα.”

Από την πλευρά μας ευχόμαστε στον νέο ιδιοκτήτη του εργαστηρίου ΚΑΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!

Στοιχεία επικοινωνίας εργαστηρίου:

Διεύθυνση: Καυκάσου 1 – Κυψέλη 11362, Αθήνα
Σταθερό: 210 822 7391
Κινητό: 693 296 6238
Ιστοσελίδα: http://www.tasoskatsifis.gr
E-mail: info@tasoskatsifis.gr

Ο Θανάσης Γιαννόπουλος δεν απλώς ένας νέος οργανοποιός. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύει αυτό που θα έπρεπε να ονειρεύεται η Ελληνική κοινωνία για το μέλλον της Ελληνικής οργανοποιίας. Δηλαδή να αποκτήσει οργανοποιούς που εκτός από το μεράκι και αγάπη για την τέχνη της οργανοποιίας, να διαθέτουν πραγματικές γνώσεις που προήλθαν από ουσιαστικές σπουδές (τις οποίες με τον καιρό θα ολοκληρώσει και η εμπειρία).

Θανάσης Γιαννόπουλος photo

Ο Θανάσης Γιαννόπουλος προσπάθησε να σπουδάσει στην Ελλάδα σε ότι σχολή μπορούσε να του προσφέρει η χώρα μας . Όπως γράφει ο ίδιος στο σύντομο βιογραφικό του:

“ Η αναζήτησή μου στον κόσμο της κατασκευής των μουσικών οργάνων ξεκινάει το 2001, με την εισαγωγή μου στο Τ.Ε.Ι. «Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων» στην Κεφαλονιά (2001-2005), όπου με προσανατολισμό τα δυτικά όργανα και ειδικότερα την κλασσική κιθάρα έρχομαι για πρώτη φορά σε επαφή με την οργανοποιία.

Το διάστημα 2005-2008 βρίσκομαι στην «Σχολή Μελέτης και Κατασκευής Παραδοσιακών Μουσικών Οργάνων» στη Καστοριά. Στο περιβάλλον αυτό, ιδανικό για να εντατικοποιήσω και να πειραματιστώ με το πρακτικό μέρος, σε συνδυασμό με την αλληλεπίδραση των οργανοποιών – μουσικών συμφοιτητών μου, έρχομαι σε επαφή εκτός της Ελληνικής και με την Τούρκικη παράδοση (ούτι, σάζι, λαύτα, πολίτικη). Γεγονός το οποίο με οδήγησε το 2010 στο μεγαλύτερο, έως σήμερα, «σχολείο» για εμένα, το εργαστήρι του Τούρκου οργανοποιού Necati Gurbuz στη Σμύρνη (2010-σήμερα).”

Να προσθέσουμε ότι παράλληλα με την εργασία του δίπλα στον Τούρκο οργανοποιό, σήμερα φοιτά στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης (στην Τουρκία) όπου υπάρχει ειδικό πολυετές τμήμα οργανοποιίας.

Ο Θανάσης είχε την καλωσύνη να με πληροφορήσει για την ιστοσελίδα του, η οποία θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι πολύ όμορφη και ακολουθεί την υψηλή αισθητική των οργάνων που κατασκευάζει.

lavta giannopoulosμπουζούκι giannopoulos

Μπορεί τον περισσότερο καιρό του να τον περνάει στη Σμύρνη αλλά έρχεται πολύ συχνά στην Ελλάδα, κουβαλώντας και όργανα που κατασκεύασε εν τω μεταξύ.

Στοιχεία επικοινωνίας:

Παρούσα διεύθυνση: Kestelli 52, Izmir
Email: info@thanassisgiannopoulos.com
Κινητό τηλέφωνο: +90 2324252389

Ιστοσελίδα: http://www.thanasisgiannopoulos.com/

Καρβούνης Logo

Ο Γιάννης Καρβούνης είναι ένας από τους γνωστούς Έλληνες οργανοποιούς. Γεννημένος στον Πειραιά, έχει εγκαταστήσει το εργαστήρι του στη Νίκαια και κατασκευάζει κυρίως όργανα της οικογένειας του μπουζουκιού.

3_bouzouki_karvounis

Στη συνέντευξη που είχε δώσει το Νοέμβριο του 2007 στους Κ. Παναγιωτακόπουλο και Σ. Ηλιόπουλο στο καλό διαδικτυακό περιοδικό “Η Κλίκα” ο οργανοποιός λέει ότι: “Ξεκίνησα το 1986. Έπαιζα μπουζούκι και άρχισα από χόμπι να φτιάχνω όργανα. Ήμουν επαγγελματίας οδηγός, οδηγούσα μια νταλίκα και παράλληλα έφτιαχνα όργανα. Επαγγελματικά με την οργανοποιία ασχολούμαι από το 1995.”

To καινούργιο του site είναι πράγματι καλύτερο από το προηγούμενο και περιλαμβάνει πολλές πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με τα όργανα που κατασκευάζει το εργαστήριο. Επίσης πολλά βίντεο όπου μπορεί κανείς να δει και να ακούσει τα μπουζούκια του Γιάννη Καρβούνη, να παίζονται από γνωστούς μουσικούς.

Διεύθυνση εργαστηρίου:

Κύπρου 69

Πλατεία Οσίας Ξένης

Νίκαια Αττικής

Tηλέφωνα: 2104254052, 6932882205

Ηλεκτρονική αλληλογραφία: support@greekbouzouki.gr

Ιστοσελίδα: http://www.greekbouzouki.gr/

 

Ο Δημήτριος Μούρτζινος θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους παλαιούς οργανοποιούς. Γιαυτό αναζητούμε εδώ και καιρό μια φωτογραφία του. Παρόλο ότι έχω συναντήσει ανθρώπους που μου έχουν πει ότι έχουν δει φωτογραφίες του Δ. Μούρτζινου, μέχρι σήμερα καμιά δεν έχει έλθει στη δημοσιότητα. Ας ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει σύντομα. Όμως, αν δεν έχουμε ακόμα φωτογραφία του ίδιου του οργανοποιού, δεν είναι λίγο να δημοσιεύεται μια άγνωστη σε μας φωτογραφία του εργαστηρίου του.

Η πρόθεση του φωτογράφου μάλλον  ήταν να αποτυπώσει την οδό Κολοκτρώνη στα 1905. Έλα όμως που σε πρώτο πλάνο ήταν η πρόσοψη του οργανοποιείου του Μούρτζινου! Έτσι λοιπόν η ιστορική αυτή φωτογραφία της πόλης, αποκτά για μας ένα πολύ ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από άλλες πηγές της εποχής γνωρίζουμε ότι  γενικά ο Δ. Μούρτζινος είχε το εργαστήριό του σε διάφορα μαγαζιά της οδού Κολοκοτρώνη, αλλά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το 1905 το εργαστήριο βρισκόταν στον αριθμό 67.

Προσωπικά την φωτογραφία την είδα στο πολύ καλό blog Rebet Cafe. Η πηγή της φωτογραφίας είναι το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και ειδικότερα η έκδοση «ΑΘΗΝΑ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ. Από τη Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου». Στο site  Hellenic Vitual Archives  υπάρχει ένα μεγάλο μέρος αυτού του φωτογραφικού υλικού. Επίσης μερικές φωτογραφίες αναδημοσιεύονται στην σελίδα Μουσικά Όργανα του Facebook.

Η Οδός Κολοκοτρώνη το 1905. Στα δεξιά διακρίνεται καθαρά η ταμπέλα του εργαστηρίου του Δ. Μούρτζινου

©  Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Σύντομο βιογραφικό του Δ. Μούρτζινου

Ο Δημήτριος Μούρτζινος αναγνωρίζεται ως ένας από τους καλύτερους Έλληνες οργανοποιούς. Καταγόταν από την Αίγινα και σύμφωνα με το Λεξικό Ελληνικής Μουσικής του Τ. Καλογερόπουλου, αρχικά ήταν επιπλοποιός και για μεγάλο διάστημα ο μοναδικός τεχνίτης οργανοποιός. Την τέχνη του οργανοποιού την έμαθε στο εργαστήριο του Ιωάννη Γομπάκη. Εκτός από οργανοποιός ήταν και τραγουδιστής. Για την καταπληκτική δουλειά του στην οργανοποιία, βραβεύτηκε σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις όπως του Παρισιού (1889 και 1900), των Αθηνών (1903), της Οστάνδης (1904) και της Λιέγης (1905).

Το εργαστήριό του ήταν στην οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Αθήνας. Φαίνεται ότι εκείνη την εποχή η οδός Κολοκοτρώνη ήταν «η πιάτσα» της οργανοποιίας γιατί εκεί υπήρχαν και άλλα εργαστήρια, όπως για παράδειγμα του Ιωάννη Σταθόπουλου. Το εργαστήριο του Δ. Μούρτζινου μετακόμισε το 1911 στην ίδια οδό από τον αριθμό 67, στον αριθμό 57. Σε διαφημίσεις του εργαστηρίου στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» το 1916, τονίζεται ότι είναι «το πρώτον εν τη Ανατολή εργοστάσιον μουσικών οργάνων».

Ο Δημήτριος Μούρτζινος ήταν πολύ καλός κατασκευαστής μαντολίνων, κιθαρών αλλά και βιολιών. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι συνέβη κατά την συμμετοχή του στην έκθεση των Παρισίων του 1900. Ο Δ. Μούρτζινος είχε στείλει μερικά όργανα, μεταξύ αυτών ένα μαντολίνο ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας, κατασκευασμένο από σπάνια και ασυνήθιστα υλικά, όπως η ταρταρούγα (όστρακο χελώνας) και διακοσμημένο με ασήμι και όστρακα. Το όργανο ήταν τόσο περίτεχνα κατασκευασμένο που η ελλανόδικος επιτροπή, θεώρησε ότι ήταν αδύνατο να κατασκευάστηκε από Έλληνα οργανοποιό και γι αυτό το λόγο δεν ήθελε να του απονείμει βραβείο. Μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες της Ελληνικής πλευράς και τις έγγραφες διαβεβαιώσεις του Δ. Μούρτζινου ότι το όργανο ήταν δικό του και ότι θα μπορούσε μπροστά στην Επιτροπή να κατασκευάσει ένα καινούργιο πανομοιότυπο, η επιτροπή «χάριν λεπτότητος, όπως μη φανώσιν ως εντελώς αμφιβάλλοντες» τελικά του απένειμε το χάλκινο βραβείο. Ενδιαφέρον έχει επίσης ότι το 1901 ο Μούρτζινος καταμήνυσε κάποιο συνάδελφό του, ότι με ανώνυμο επιστολή τον συκοφάντησε στην ελλανόδικο επιτροπή.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΓΕΩΡ. Χ. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΑΘΗΝΑΙ 1900

Προχθές το απόγευμα, έλαβα ένα email από ένα αναγνώση του Blog  που με ενημέρωνε ότι είχε στην κατοχή του ένα μπουζούκι του 1900 κατασκευής Γ.Χ. Ευαγγελίδη και με ερωτούσε αν θα με ενδιέφερε να το δώ. Περιττό να σας πω ποιά ήταν η απάντησή μου. Ο τυχερός ιδιοκτήτης του Δημήτρης Β. το έχει στην κατοχή του για περισσότερα από 30 χρόνια. Ο αρχικός ιδιοκτήτης ήταν κάποιος θείος του ο οποίος και του το είχε δωρίσει. Ο σημερινός ιδιοκτήτης δεν παίζει μπουζούκι και έτσι το ιστορικό αυτό όργανο έμεινε για πολλά-πολλά χρόνια σε κάποια αποθήκη. Μόλις πρόσφατα κατάλαβε την αξία του και άρχισε να ψάχνει στοιχεία για τον κατασκευαστή.  Έτσι χθές το απόγευμα είχα την τύχη και το προνόμιο να πιάσω στα χέρια μου ένα από ελάχιστα υπάρχοντα μπουζούκια εκείνης της πρώιμης εποχής του σύγχρονου μπουζουκιού.

Για την εξέταση της κατάστασης του μπουζουκιού και τις κατασκευαστικές λεπτομέρειες εμπιστεύτηκα τις γνώσεις και την εμπειρία του Νίκου Φρονιμόπουλου που παραβρέθηκε στη συνάντηση με τον ιδιοκτήτη και το ιστορικό αυτό όργανο. Τον ευχαριστώ.

Λίγα λόγια για το όργανο

Πρόκειται για ένα μικρό μπουζούκι (συγκρινόμενο με τα σύγχρονα), με εμφανείς επιρροές από το μαντολίνο. Η κατασκευή του οργάνου είναι πάρα πολύ καλή και προσεγμένη. Δείχνει μάστορα με μεράκι, ικανότητες και εμπειρία. Μήκος ελεύθερης χορδής 62 cm. Μήκος σκάφους 35,5 cm. Πλάτος 23 cm. Βάθος σκάφους 14,5 cm. Έχει ένα συμπαγές (χωρίς κόντρες) και αρκετά παχύ μπράτσο με πάρα πολύ λεπτή ταστιέρα. Η ένωση του μάνικου με το καράολο έχει γίνει με την τεχνική V joint που έχει εφαρμοστεί άψογα. Στο καράολο βρίσκουμε δύο τετράδες κλειδιών που μάλιστα έχουν τοποθετηθεί ανάποδα (πιθανώς ο αρχικός ιδιοκτήτης να ήταν αριστερόχειρας).  Οι καβαλάρηδες (πάνω και κάτω) έχουν αρκετές χαρακιές και έτσι δεν είναι σαφές αν το όργανο στην αρχική του μορφή ήταν τρίχορδο ή τετράχορδο κτλ). Επίσης το προστατευτικό για την πένα φαίνεται ότι έχει αλλαχτεί γιατί δεν ταιριάζει με την υπόλοιπη αισθητική του οργάνου, είναι πολύ παχύ και σκεπάζει ένα μέρος της όμορφης ροζέτας, κάτι που δεν μπορεί να είναι μια λογική επιλογή του κατασκευαστή. Πέρα από αυτό, το όργανο δεν φαίνεται να έχει υποστεί κάποια σοβαρή επισκευή στο παρελθόν.

Η ασυνήθιστη διαίρεση της ταστιέρας μετά το 2ο τάστο

Το πιό ασυνήθιστο πάντως χαρακτηριστικό του οργάνου ήταν το εξής. Ενώ γενικά η ταστιέρα είναι διαιρεμένη με βάση την συγκερασμένη κλίμακα, μετά το 2ο τάστο έχουν προστεθεί 3 τάστα (3ο, 4ο και 5ο) ακολουθούν διαφορετική διαίρεση. Από εκεί και πέρα συνεχίζεται η διαίρεση με συγκερασμένη κλίμακα. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η “ανωμαλία” αυτή δεν υπάρχει στην επόμενη οκτάβα της ταστιέρας (μετά το 12ο τάστο)!!!.

Το καπάκι του είναι από τα πιο ωραία καπάκια που έχουμε δει σε οποιοδήποτε όργανο, με πάρα πολύ πυκνές και ίσιες βένες και σπάσιμο ακριβώς πίσω από τον καβαλάρη, με μεγάλη κλίση (13 μοίρες).

Σκάφος κελεμπέκι με τσάκιση στο καπάκι

Το σκάφος έχει έντονο μαντολινίστικο σχήμα και είναι κατασκευασμένο από κελεμπέκι (σφενδάμι) με χοντρά φιλέτα από έβενο.  Το όργανο δεν βρίσκεται σε λειτουργική κατάσταση δεδομένου ότι έχει σημαντικά προβλήματα στο καπάκι, το οποίο παρουσιάζει ανοίγματα σε αρκετά σημεία.  Η τρύπα έχει ροζέτα που αποκλείει την οπτική εξέταση του εσωτερικού, αλλά από διάφορα στοιχεία (οπτικά και ηχητικά) συμπεραίνεται θα πρέπει να έχουν ξεκολήσει κάποια καμάρια. Το μπράτσο, παρόλο ότι δεν έχει σκεβρώσει, έχει πάρει κλίση προς τα εμπρός.

Ο Κατασκευαστής

Ο Γεώργιος Χ. Ευαγγελίδης, παρόλο ότι είναι από τους γνωστούς κατασκευαστές της εποχής του, τα διαθέσιμα στοιχεία γι αυτόν (όπως άλλωστε και για τους περισσότερους παλαιούς οργανοποιούς) είναι ελάχιστα. Από το βιβλίο Geschiedenis van de mandoline (Ιστορία του μαντολίνου) του Βέλγου μαντολινίστα και κιθαρίστα Robert Janssens μαθαίνουμε τα εξής (το απόσπασμα δημοσιεύτηκε στο Ρεμπέτικο Φόρουμ):

Γεώργιος Ευαγγελίδης : Γεννήθηκε το 1860. Έμαθε την τέχνη του οργανοποιού δίπλα σε διάφορους Ιταλούς, Γερμανούς και Γάλλους οργανοποιούς. Εγκαθίσταται στην Αθήνα το 1885. Κατασκεύασε καλά βιολιά, μαντολίνα και κιθάρες. Τα μαντολίνα του δείχνουν εμφανείς Ιταλικές επιρροές και οι κιθάρες του Γαλλικές. Απέσπασε πολλά βραβεία στην Ελλάδα.

Ένα ακόμα γνωστό όργανο του ίδιου κατασκευαστή, είναι ένα  μπουζούκι του 1904 που επισκεύασε ο φίλος ερασιτέχνης οργανοποιός Γιάννης Τσουλόγιαννης. Περισσότερες λεπτομέρειες για εκείνο το μπουζούκι μπορείτε να βρείτε σε παλαιότερο άρθρο του παρόντος blog εδώ.

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1970.Από την ηλικία των επτά ετών άρχισε να μελετάει πιάνο, και αργότερα κιθάρα, για να καταλήξει στο αγαπημένο του όργανο το μπουζούκι (τρίχορδο). Δούλεψε ως μουσικός στη Σερβία, στην Αθήνα και στην Πρέβεζα και παράλληλα ασκούσε το επάγγελμα του επιπλοποιού.
Το 2003 δίνει κατατακτήριες εξετάσεις στο τμήμα «Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής» στην Άρτα με επιτυχία.  Επέλεξε την ειδικότητα της οργανοποιίας με καθηγητή τον Στάθη Τσόλη. Τελειώνοντας την σχολή το 2007, εγκατέλειψε την νυχτερινή δουλειά και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την οργανοποιία, παράλληλα με το επάγγελμα του επιπλοποιού.

Ο Δ. Βασιλείου στο εργαστήρι του με μια από τις λαϊκές του κιθάρες

Ως οργανοποιός έχει ασχοληθεί με τις λαϊκές και ακουστικές κιθάρες, αλλά και με άλλα όργανα όπως μπουζούκι και στεριανό λαούτο.

Στις αρχές του νέου χρόνου έχει προγραματίσει να εγκατασταθεί σε νέο χώρο στη πόλη της Πρέβεζας, ενώ παράλληλα ετοιμάζει και την δική του ιστοσελίδα στο Internet.

Στοιχεία επικοινωνίας:

Δημήτρης Βασιλείου

Περικλέους 17
48100 ΠΡΕΒΕΖΑ

Κινητό: 6945236069

email: dhvas52@yahoo.com

Η βιβλιογραφία της οργανοποιίας στη χώρα μας είναι πάμπτωχη. Και δυστυχώς σε αυτό τον τομέα, κανένα ΔΝΤ δεν μπορεί να μας σώσει. Όμως τελευταία κάτι έχει αρχίσει να κινείται. Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύτηκε το πολυαναμενόμενο βιβλίο του οργανοποιού Νίκου Φρονιμόπουλου με τίτλο «Ο ταμπουράς του Μακρυγιάννη και η οργανοποιία του Λεωνίδα Γαΐλα». Το βιβλίο αυτό του Ν. Φρονιμόπουλου είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης έρευνας πάνω στο θέμα, σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη θητεία του στην ενεργό οργανοποιία.

Ο Λεωνίδας Γαΐλας είναι ο παλαιότερος γνωστός οργανοποιός του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Τον ανακάλυψε ο Ν. Φρονιμόπουλος όταν κλήθηκε να συντηρήσει το πιο επώνυμο μουσικό όργανο της νεώτερης Ελλάδας, δηλαδή τον ταμπουρά του Στρατηγού Μακρυγιάννη, που διατηρείται στο Εθνικό & Ιστορικό Μουσείο. Λεπτομέρειες για την ενδιαφέρουσα αυτή ιστορία μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ και εδώ .

Η επαφή του Ν. Φρονιμόπουλου με το συγκεκριμένο όργανο και με την ιστορία του Λεωνίδα Γαΐλα, δεν σταμάτησε στη συντήρηση που του είχε αναθέσει το μουσείο. Στην ουσία τα παραπάνω αποτέλεσαν την αφορμή και την ευκαιρία για την σε βάθος μελέτη της οργανοποιίας του Λ. Γαΐλα και άρα την οργανοποιία της εποχής εκείνης. Το αποτέλεσμα αυτής της μελέτης παρουσιάζεται ανάγλυφα στο βιβλίο.

Στο πρώτο μέρος του το βιβλίο ασχολείται με το ιστορικό κομμάτι της έρευνας, στο δεύτερο μέρος γίνεται μια λεπτομερής ανάλυση της οργανοποιίας του Λεωνίδα Γαΐλα, ενώ στο τρίτο μέρος δίνεται μια λεπτομερής πρόταση για τον τρόπο κατασκευής του ταμπουρά. Δηλαδή παρουσιάζεται με μεγάλη λεπτομέρεια όλη η διαδικασία της κατασκευής, ξεκινώντας από τον σχεδιασμό και την κατασκευή του καλουπιού, μέχρι τα λούστρα. Και όλα αυτά με σχέδια, τεχνικές λεπτομέρειες και επεξηγήσεις, καθώς και 54 φωτογραφίες από όλα τα στάδια της κατασκευής, που δίνουν την ευκαιρία σε κάθε ενδιαφερόμενο να κατασκευάσει ένα πιστό αντίγραφο του συγκεκριμένου ταμπουρά. Στο τέλος του βιβλίου μάλιστα, υπάρχει και σχέδιο του οργάνου σε φυσικό μέγεθος (κλίμακα 1:1).

Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την σύγχρονη οργανοποιία; Και όμως η σχέση είναι παραπάνω από προφανής. Ο Ν. Φρονιμόπουλος καταφέρνει τελικά να τα συνδυάζει όλα. Δίνει μια πλήρη περιγραφή του πως σκέφτεται ένας οργανοποιός για τον σχεδιασμό ενός οργάνου και επίσης δίνει όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες της κατασκευής του, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μάλιστα για τον προσεκτικό και ενδιαφερόμενο αναγνώστη, μέσα στο βιβλίο παρουσιάζονται αρκετά «μυστικά» της καλλιτεχνικής οργανοποιίας. Μιλάμε για πραγματικά μικρά ή μεγαλύτερα μυστικά που συνήθως δεν συζητούνται καθόλου, που όμως έχουν μεγάλη σημασία και είναι ισχυρά τόσο για την παλαιότερη όσο και για την σύγχρονη οργανοποιία. Για παράδειγμα γίνεται αναφορά στο σημαντικό στάδιο του εμποτισμού των ξύλων, κάτι που δίνει επιπλέον προστασία στα όργανα και εγγυάται την μακρόχρονη ζωή τους. Επίσης δίνεται η συνταγή για την προετοιμασία των φυσικών λούστρων που προτείνονται για το συγκεκριμένο όργανο. Η ίδια συνταγή θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε σύγχρονο όργανο ποιότητας. Και αρκετά ακόμα που δεν είναι δυνατό να αναφερθούν στο σύντομο αυτό σημείωμα.

Σίγουρα το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι ένα τυπικό «εγχειρίδιο οργανοποιίας». Όμως αυτό δεν του στερεί καθόλου τον τίτλο του βιβλίου αναφοράς. Το αντίθετο μάλιστα. Νομίζω ότι θα πρέπει να κοσμεί την βιβλιοθήκη κάθε οργανοποιού, ερασιτέχνη ή επαγγελματία, κάθε μουσικού, αλλά και γενικότερα κάθε φιλότεχνου ή φιλόμουσου.

Το βιβλίο διατίθεται από το πωλητήριο του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου ( Παλαιά Βουλή) και από το βιβλιοπωλείο «Δωδώνη». Μπορείτε επίσης να το προμηθευτείτε κατευθείαν από τον ίδιο τον οργανοποιό-συγγραφέα (Email: fronik@otenet.gr ).

Η διεύθυνση του blog που διατηρεί ο Νίκος Φρονιμόπουλος είναι http://fronik.wordpress.com/

Στατιστικά Blog

  • 728,551 Επισκέψεις
visitor stats

Συμμετέχετε στον εμπλουτισμό του Blog

Γράψτε τα σχόλιά σας ή στην περίπτωση που θέλετε να γράψετε κάποιο άρθρο με πληροφορίες για τους Έλληνες Οργανοποιούς, επικοινωνήστε μαζί μας. Κάθε πληροφορία που πλουτίζει τις γνώσεις μας για τους Έλληνες οργανοποιούς (παλαιούς και σύγχρονους), είναι πολύτιμη. Π. Καγιάφας Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: p.kagiafas παπάκι gmail.com

a

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31