Ο Θανάσης Γιαννόπουλος δεν απλώς ένας νέος οργανοποιός. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύει αυτό που θα έπρεπε να ονειρεύεται η Ελληνική κοινωνία για το μέλλον της Ελληνικής οργανοποιίας. Δηλαδή να αποκτήσει οργανοποιούς που εκτός από το μεράκι και αγάπη για την τέχνη της οργανοποιίας, να διαθέτουν πραγματικές γνώσεις που προήλθαν από ουσιαστικές σπουδές (τις οποίες με τον καιρό θα ολοκληρώσει και η εμπειρία).

Θανάσης Γιαννόπουλος photo

Ο Θανάσης Γιαννόπουλος προσπάθησε να σπουδάσει στην Ελλάδα σε ότι σχολή μπορούσε να του προσφέρει η χώρα μας . Όπως γράφει ο ίδιος στο σύντομο βιογραφικό του:

“ Η αναζήτησή μου στον κόσμο της κατασκευής των μουσικών οργάνων ξεκινάει το 2001, με την εισαγωγή μου στο Τ.Ε.Ι. «Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων» στην Κεφαλονιά (2001-2005), όπου με προσανατολισμό τα δυτικά όργανα και ειδικότερα την κλασσική κιθάρα έρχομαι για πρώτη φορά σε επαφή με την οργανοποιία.

Το διάστημα 2005-2008 βρίσκομαι στην «Σχολή Μελέτης και Κατασκευής Παραδοσιακών Μουσικών Οργάνων» στη Καστοριά. Στο περιβάλλον αυτό, ιδανικό για να εντατικοποιήσω και να πειραματιστώ με το πρακτικό μέρος, σε συνδυασμό με την αλληλεπίδραση των οργανοποιών – μουσικών συμφοιτητών μου, έρχομαι σε επαφή εκτός της Ελληνικής και με την Τούρκικη παράδοση (ούτι, σάζι, λαύτα, πολίτικη). Γεγονός το οποίο με οδήγησε το 2010 στο μεγαλύτερο, έως σήμερα, «σχολείο» για εμένα, το εργαστήρι του Τούρκου οργανοποιού Necati Gurbuz στη Σμύρνη (2010-σήμερα).”

Να προσθέσουμε ότι παράλληλα με την εργασία του δίπλα στον Τούρκο οργανοποιό, σήμερα φοιτά στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης (στην Τουρκία) όπου υπάρχει ειδικό πολυετές τμήμα οργανοποιίας.

Ο Θανάσης είχε την καλωσύνη να με πληροφορήσει για την ιστοσελίδα του, η οποία θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι πολύ όμορφη και ακολουθεί την υψηλή αισθητική των οργάνων που κατασκευάζει.

lavta giannopoulosμπουζούκι giannopoulos

Μπορεί τον περισσότερο καιρό του να τον περνάει στη Σμύρνη αλλά έρχεται πολύ συχνά στην Ελλάδα, κουβαλώντας και όργανα που κατασκεύασε εν τω μεταξύ.

Στοιχεία επικοινωνίας:

Παρούσα διεύθυνση: Kestelli 52, Izmir
Email: info@thanassisgiannopoulos.com
Κινητό τηλέφωνο: +90 2324252389

Ιστοσελίδα: http://www.thanasisgiannopoulos.com/

Καρβούνης Logo

Ο Γιάννης Καρβούνης είναι ένας από τους γνωστούς Έλληνες οργανοποιούς. Γεννημένος στον Πειραιά, έχει εγκαταστήσει το εργαστήρι του στη Νίκαια και κατασκευάζει κυρίως όργανα της οικογένειας του μπουζουκιού.

3_bouzouki_karvounis

Στη συνέντευξη που είχε δώσει το Νοέμβριο του 2007 στους Κ. Παναγιωτακόπουλο και Σ. Ηλιόπουλο στο καλό διαδικτυακό περιοδικό “Η Κλίκα” ο οργανοποιός λέει ότι: “Ξεκίνησα το 1986. Έπαιζα μπουζούκι και άρχισα από χόμπι να φτιάχνω όργανα. Ήμουν επαγγελματίας οδηγός, οδηγούσα μια νταλίκα και παράλληλα έφτιαχνα όργανα. Επαγγελματικά με την οργανοποιία ασχολούμαι από το 1995.”

To καινούργιο του site είναι πράγματι καλύτερο από το προηγούμενο και περιλαμβάνει πολλές πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με τα όργανα που κατασκευάζει το εργαστήριο. Επίσης πολλά βίντεο όπου μπορεί κανείς να δει και να ακούσει τα μπουζούκια του Γιάννη Καρβούνη, να παίζονται από γνωστούς μουσικούς.

Διεύθυνση εργαστηρίου:

Κύπρου 69

Πλατεία Οσίας Ξένης

Νίκαια Αττικής

Tηλέφωνα: 2104254052, 6932882205

Ηλεκτρονική αλληλογραφία: support@greekbouzouki.gr

Ιστοσελίδα: http://www.greekbouzouki.gr/

 

Ο Λάζαρος Ψυλλάκης στο εργαστήριό του το 1975

Ο Λάζαρος Ψυλλάκης στο εργαστήριό του το 1975

Ο Λάζαρος Ψυλλάκης γεννήθηκε στην Πόλη γύρω στα 1900. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή γιατί τα πραγματικά στοιχεία έμειναν (μαζί με πολλά άλλα) πίσω, εκεί στην Πόλη. Πάντως το πιστοποιητικό του θανάτου του γράφει ότι γεννήθηκε το έτος 1899.

Η προσφυγιά τον βρήκε φαντάρο στον Τούρκικο Στρατό. Μέσα στην γενικότερη αναταραχή και με το επιπλέον στοιχείο ότι την εποχή εκείνη είχε πέσει χολέρα στα στρατόπεδα, το 1922 ο Λ. Ψυλλάκης μπήκε σε ένα πλοίο της γραμμής, προσποιήθηκε τον πλανόδιο μουσικό παίζοντας βιολί και κατάφερε να ξεφύγει από τους ελέγχους.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ψυλλόπουλος αλλά το άλλαξε σε Ψυλλάκης όταν ήλθε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τους δικούς του το έκανε για να αποτινάξει από πάνω του τον χαρακτηρισμό «τουρκόσπορος» που θεωρούσε ότι συνόδευε την κατάληξη «–όπουλος». Η οικογένειά του δεν είχει σχέση με την οργανοποιία. Ο πατέρας του Βασίλης είχε καταγωγή από την Καππαδοκία και ήταν αρκετά εύπορος. Ασχολείτο στην Κωνσταντινούπολη με την κατασκευή οικοδομών. Εκτός από τον Λάζαρο είχε δύο ακόμα παιδιά τον Βαγγέλη και την Μαρία που ήλθαν επίσης ως πρόσφυγες στη Ελλάδα. Με την έλευσή τους στην Αθήνα (μαζί με την μητέρα τους Μαρία που ήλθε αργότερα) η οικογένεια εγκαταστάθηκε αρχικά σε μια προσφυγική παράγκα στο Περιστέρι. Ο πατέρας έμεινε πίσω στην Κωνσταντινούπολη όπου και πέθανε. Αντίθετα ο Λάζαρος δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω στην Πόλη.

Σε νεαρή ηλικία διερμηνέας στον τουρκικό στρατό

Σε νεαρή ηλικία διερμηνέας στον τουρκικό στρατό

Ο Λάζαρος Ψυλλάκης ήταν μορφωμένος και είχε αποφοιτήσει από τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή». Μιλούσε πέντε γλώσσες. Εκτός από τα Ελληνικά μιλούσε άπταιστα Γερμανικά, Γαλλικά και Τούρκικα. Επίσης μιλούσε και αγγλικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακριβώς επειδή ήταν μορφωμένος και πολύγλωσσος, σε πολύ μικρή ηλικία (γύρω στα 15 του χρόνια) τον είχε χρησιμοποιήσει ο Τούρκικος Στρατός ως διερμηνέα.

Οργανοποιός έγινε από μεράκι και αγάπη για το βιολί. Θα πρέπει να έμαθε την τέχνη μόνος του, με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του να στρέφεται στην κατασκευή και επισκευή των οργάνων της οικογένειας του βιολιού. Λόγω της πολυγλωσσίας του μπορούσε να μελετά τη διεθνή βιβλιογραφία της οργανοποιίας. Αργότερα (όπως αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο περιοδικό Φαντάζιο το 1975) σπούδασε οργανοποιία για λίγο καιρό στην Βιέννη όπου και ειδικεύτηκε στις επισκευές εγχόρδων. Στις διηγήσεις του έλεγε ότι το εργαστήριό του στην Πόλη ήταν στην περιοχή Τσαρσί (Καπαλί Τσαρσί;), κοντά στο εργαστήριο του Μανώλη Βενιού.

Με τη μητέρα του τη σύζυγό του και το γυιό του στην Ακρόπολη πριν από τον πόλεμο

Με τη μητέρα του, τη σύζυγό του και το γυιό του στην Ακρόπολη πριν από τον πόλεμο

Όταν ήλθε στην Ελλάδα, με τα λίγα χρήματα και τα εργαλεία που κατάφερε να φέρει μαζί του, έφτιαξε ένα μικρό εργαστήριο σε μια σοφίτα στην οδό Σαπφούς (πάροδος της οδού Πειραιώς που βγαίνει στην Πλατεία Ωδείου), στο κέντρο της Αθήνας. Εκτός από τα βιολιά επισκεύαζε και κατασκεύαζε και άλλα όργανα όπως μαντολίνα και κιθάρες. Οι πρώτοι του πελάτες ήταν βέβαια οι συμπατριώτες του πρόσφυγες μουσικοί. Για να επεκτείνει το πελατολόγιό του πήγαινε στο Καφενείο των Μουσικών που τότε ήταν στην οδό Αθηνάς και έτσι γρήγορα έγινε γνωστός για τις ικανότητές του και οι δουλειές με τον καιρό πήγαιναν όλο και καλύτερα.

Γύρω στα 1930 έφτιαξε ένα εργαστήριο στην Πλατεία Ωδείου 2 και αργότερα στην οδό Πειραιώς 26. Όταν ξεκίνησε ο  Πόλεμος και η κατοχή αναγκάστηκε να κλείσει το εργαστήριο. Ένα μέρος των εργαλείων του το μετέφερε στο σπίτι του στην Αγία Μαρίνα Ηλιούπολης όπου συνέχισε να δουλεύει, ενώ ένα σημαντικό μέρος του εξοπλισμού του εργαστηρίου έμεινε στο υπόγειο της Πειραιώς 26.

Την συγκεκριμένη ταμπέλα στο εσωτερικό των οργάνων την χρησιμοποιούσε για πάρα πολλά χρόνια

Η συγκεκριμένη ταμπέλα στο εσωτερικό των οργάνων  χρησιμοποιήθηκε για πάρα πολλά χρόνια παρά την μετακίνηση του εργαστηρίου σε άλλες διευθύνσεις

Στη διάρκεια του πολέμου για να τα βγάλει πέρα έκανε και διάφορες άλλες δουλειές. Για παράδειγμα δούλεψε ως «τραμβαγέρης» (υπάλληλος εισπράκτορας) στα τραμ. Μάλιστα πήγαινε με τα πόδια από την Ηλιούπολη, μέχρι την Καλλιθέα που ήταν το αμαξοστάσιο. Για να αποφύγει αυτό το ατέλειωτο περπάτημα άφησε τα τραμ και κάποια στιγμή δούλεψε στο Καλυκοποιείο. Αλλά και από εκεί αναγκάστηκε να φύγει όταν ανακαλύφθηκε ότι γινόταν σαμποτάζ από κάποιον που είχε συστήσει ο ίδιος για δουλειά στο Καλυκοποιείο. Για αρκετό διάστημα κρυβόταν σε εργαστήριο του Φίλιππου Νάκα (ιδρυτή του γνωστού μουσικού οίκου). Αργότερα έγιναν και συγγενείς αφού ο Φίλιππος Νάκας βάφτισε τον εγγονό του Λάζαρο (παιδί του γιου του, Γιώργου Ψυλλάκη)

Στο εργαστήριο του σπιτιού του στον Υμηττό

Στο εργαστήριο του σπιτιού του στον Υμηττό

Μετά την Ηλιούπολη εγκαταστάθηκε στον Υμηττό. Εκεί στην οδό Μεσολογγίου 2 είχε το εργαστήριό του μέχρι το 1956, οπότε ξαναγύρισε στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Μαυρομιχάλη 56. Στη συνέχεια γύρω στα 1960 πήγε στην οδό Κωλέτη 2 (γωνία με την Ζωοδόχου πηγής) το οποίο διατήρησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.  Για λίγα χρόνια ακόμα δούλεψε και στο τελευταίο του σπίτι στο οποίο είχε μετακομίσει εν τω μεταξύ, εκεί δίπλα, στην οδό Μάνης στα Εξάρχεια.

Ως οργανοποιός είχε για βασική και κύρια δραστηριότητά του, την κατασκευή και επισκευή οργάνων της οικογένειας του βιολιού. Στη γενιά του ο Λ. Ψυλλάκης ήταν ίσως ο μοναδικός τεχνίτης βιολιών και από το εργαστήριο του πέρασαν για συντήρηση σχεδόν όλα τα όργανα των συμφωνικών ορχηστρών της Ελλάδας. Επίσης, στην συνέντευξη του 1975 αναφέρει ότι τα 2/3 των οργάνων που κατασκεύασε πουλήθηκαν στο εξωτερικό.

Μπροστά στο εργαστήριο της Μαυρομιχάλη 56

Μπροστά στο εργαστήριο της Μαυρομιχάλη 56

Βέβαια, ανάλογα με τις ανάγκες και τη ζήτηση της κάθε εποχής, το εργαστήριο κατασκεύαζε και άλλα όργανα όπως κιθάρες και μαντολίνα (μέχρι και μπάντζο). Στην Κατοχή μάλιστα κατασκεύασε αρκετά μαντολίνα για τους Ιταλούς . Όμως, παρά την μεγάλη ζήτηση, ο ίδιος αρνιόταν κατηγορηματικά να κατασκευάσει μπουζούκια και γενικά δεν συμπαθούσε αυτό το όργανο. (Στην πραγματικότητα κάποτε έφτιαξε ένα και μοναδικό μπουζούκι). Λέγεται ότι ακόμα και ο Μάρκος Βαμβακάρης μαζί με τον Στράτο που είχαν ακούσει ότι ήταν καλός μάστορας, είχαν περάσει και από το εργαστήριό του ζητώντας του να τους φτιάξει καλά μπουζούκια. Αλλά αυτός αρνήθηκε.

Παντρεύτηκε το 1928 και απέκτησε τρία παιδιά. Τον Γιώργο (1933), τον Νικία (1940) και την Τριανταφυλλιά. Ο Γιώργος Ψυλλάκης από πολύ μικρός και για πολλά χρόνια δούλεψε μαζί με τον πατέρα του ως οργανοποιός. Μάλιστα διηγείται ότι παιδί ακόμα (ήταν δεν ήταν 12 χρονών) πήγε με τα πόδια από τον Υμηττό μέχρι τη Λεωφ. Αλεξάνδρας, για να παραδώσει (μέσα σε ένα τσουβάλι) μια παρτίδα από 11 μαντολίνα που είχαν κατασκευάσει για το Αναμορφωτήριο Θηλέων που ήταν πίσω από το Γήπεδο του Παναθηναϊκού. Ο Νικίας Ψυλλάκης έγινε χρυσοχόος με παράλληλο πάθος την συλλογή σπάνιων δίσκων γραμμοφώνου, παλαιών ραδιοφώνων και γραμμοφώνων.

Ο Λάζαρος Ψυλλάκης πέθανε στις 27/10/1986 σε νοσοκομείο των Αθηνών από βαρύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Υ.Γ.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους κυρίους Γιώργο και Νικία Ψυλλάκη για την προθυμία τους να μου διηγηθούν την ιστορία της οικογένειας Ψυλλάκη και να μου εμπιστευθούν πολύτιμα στοιχεία από το αρχείο τους. Επίσης ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Λάζαρο Γ. Ψυλλάκη για την συνεχή υποστήριξη στη συλλογή των στοιχείων και των φωτογραφιών και το φιλόξενο σπίτι του όπου έγιναν οι συνεντεύξεις.

Από αριστερά Γιώργος, Λάζαρος (γιός του Γιώργου) και Νικίας Ψυλλάκης

Από αριστερά Γιώργος, Λάζαρος (γιός του Γιώργου) και Νικίας Ψυλλάκης

Οι Levellers υπήρξαν ένα πολιτικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφύλιου πολέμου τον 17ο αιώνα. Αγωνίζονταν υπέρ της λαϊκής κυριαρχίας, της εξάλειψης των ανισοτήτων και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Αυτό το όνομα έχει διαλέξει και μια Βρετανική rock μπάντα, θέλοντας προφανώς να τονίσει τις ιδεολογικές καταβολές της μουσικής και των στοίχων της.

Πως όμως ένας οργανοποιός (Αντρέας Καραγιάννης), που ζει και δραστηριοποιείται στο Αγρίνιο, αποφασίζει να δώσει στις κιθάρες που κατασκευάζει το όνομα Leveller guitars. Όπως φαίνεται και στην παραπάνω εικόνα το κάνει αμέσως φανερό στην προμετωπίδα της ιστοσελίδας www.levellerguitars.com που έχει δημιουργήσει. Το εξηγεί επίσης λεπτομερώς στην επιλογή about me.

“Φόρος τιμής ίσως, στη μπάντα που λες και έγραφε τραγούδια για να χορεύω και να προβληματίζομαι! Αυτοί  στο Brighton κι εγώ στο Αγρίνιο, στην Αθήνα  και στη Θεσσαλονίκη.
Και γιατί να με τρυπάνε εμένα οι στίχοι των Levellers; Είναι προφανές…Τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που θίγουν, είναι προβλήματα που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου και κάθε μέρα που περνάει τα πράγματα χειροτερεύσουν στη  χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, στη χώρα που έριξε την τελευταία χούντα και επανέφερε τη Δημοκρατία!!!! “

Στην ιστοσελίδα υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες από τις κιθάρες που κατασκευάζει. Οι δε τιμές που υπάρχουν στον τιμοκατάλογο, είναι πάρα πολύ ρεαλιστικές για χειροποίητα όργανα και για την δύσκολη εποχή που ζούμε.

Εκτός από την ιστοσελίδα www.levellerguitars.com περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του στο facebook https://www.facebook.com/pages/Leveller-Guitars/194046810680262 .

Ο Αντρέας Καραγιάννης συμμετείχε με κιθάρες του στο πρόσφατο 3ο Django Festiva (με αντικείμενο τη μουσική Gypsy Jazz που την έκανε παγκοσμίως γνωστή ο μέγας Django Reinhart). Μπορείτε μάλιστα να διαβάστε μια πρόσφατη συνέντευξή του ιστολόγιο  http://greekgypsyjazzguitar.blogspot.fr/

Στοιχεία επικοινωνίας:

Ανδρέας ΚαραγιάννηςLeveller guitars

Αριστοτέλους 11, Άγιος Κωνσταντίνος
30027 ΑΓΡΙΝΙΟ
Σταθερό: 2641058590
Κινητό: 6974143544
email: andreas@levellerguitars.com

Ο Δημήτριος Μούρτζινος θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους παλαιούς οργανοποιούς. Γιαυτό αναζητούμε εδώ και καιρό μια φωτογραφία του. Παρόλο ότι έχω συναντήσει ανθρώπους που μου έχουν πει ότι έχουν δει φωτογραφίες του Δ. Μούρτζινου, μέχρι σήμερα καμιά δεν έχει έλθει στη δημοσιότητα. Ας ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει σύντομα. Όμως, αν δεν έχουμε ακόμα φωτογραφία του ίδιου του οργανοποιού, δεν είναι λίγο να δημοσιεύεται μια άγνωστη σε μας φωτογραφία του εργαστηρίου του.

Η πρόθεση του φωτογράφου μάλλον  ήταν να αποτυπώσει την οδό Κολοκτρώνη στα 1905. Έλα όμως που σε πρώτο πλάνο ήταν η πρόσοψη του οργανοποιείου του Μούρτζινου! Έτσι λοιπόν η ιστορική αυτή φωτογραφία της πόλης, αποκτά για μας ένα πολύ ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από άλλες πηγές της εποχής γνωρίζουμε ότι  γενικά ο Δ. Μούρτζινος είχε το εργαστήριό του σε διάφορα μαγαζιά της οδού Κολοκοτρώνη, αλλά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το 1905 το εργαστήριο βρισκόταν στον αριθμό 67.

Προσωπικά την φωτογραφία την είδα στο πολύ καλό blog Rebet Cafe. Η πηγή της φωτογραφίας είναι το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και ειδικότερα η έκδοση «ΑΘΗΝΑ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ. Από τη Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου». Στο site  Hellenic Vitual Archives  υπάρχει ένα μεγάλο μέρος αυτού του φωτογραφικού υλικού. Επίσης μερικές φωτογραφίες αναδημοσιεύονται στην σελίδα Μουσικά Όργανα του Facebook.

Η Οδός Κολοκοτρώνη το 1905. Στα δεξιά διακρίνεται καθαρά η ταμπέλα του εργαστηρίου του Δ. Μούρτζινου

©  Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Σύντομο βιογραφικό του Δ. Μούρτζινου

Ο Δημήτριος Μούρτζινος αναγνωρίζεται ως ένας από τους καλύτερους Έλληνες οργανοποιούς. Καταγόταν από την Αίγινα και σύμφωνα με το Λεξικό Ελληνικής Μουσικής του Τ. Καλογερόπουλου, αρχικά ήταν επιπλοποιός και για μεγάλο διάστημα ο μοναδικός τεχνίτης οργανοποιός. Την τέχνη του οργανοποιού την έμαθε στο εργαστήριο του Ιωάννη Γομπάκη. Εκτός από οργανοποιός ήταν και τραγουδιστής. Για την καταπληκτική δουλειά του στην οργανοποιία, βραβεύτηκε σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις όπως του Παρισιού (1889 και 1900), των Αθηνών (1903), της Οστάνδης (1904) και της Λιέγης (1905).

Το εργαστήριό του ήταν στην οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Αθήνας. Φαίνεται ότι εκείνη την εποχή η οδός Κολοκοτρώνη ήταν «η πιάτσα» της οργανοποιίας γιατί εκεί υπήρχαν και άλλα εργαστήρια, όπως για παράδειγμα του Ιωάννη Σταθόπουλου. Το εργαστήριο του Δ. Μούρτζινου μετακόμισε το 1911 στην ίδια οδό από τον αριθμό 67, στον αριθμό 57. Σε διαφημίσεις του εργαστηρίου στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» το 1916, τονίζεται ότι είναι «το πρώτον εν τη Ανατολή εργοστάσιον μουσικών οργάνων».

Ο Δημήτριος Μούρτζινος ήταν πολύ καλός κατασκευαστής μαντολίνων, κιθαρών αλλά και βιολιών. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι συνέβη κατά την συμμετοχή του στην έκθεση των Παρισίων του 1900. Ο Δ. Μούρτζινος είχε στείλει μερικά όργανα, μεταξύ αυτών ένα μαντολίνο ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας, κατασκευασμένο από σπάνια και ασυνήθιστα υλικά, όπως η ταρταρούγα (όστρακο χελώνας) και διακοσμημένο με ασήμι και όστρακα. Το όργανο ήταν τόσο περίτεχνα κατασκευασμένο που η ελλανόδικος επιτροπή, θεώρησε ότι ήταν αδύνατο να κατασκευάστηκε από Έλληνα οργανοποιό και γι αυτό το λόγο δεν ήθελε να του απονείμει βραβείο. Μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες της Ελληνικής πλευράς και τις έγγραφες διαβεβαιώσεις του Δ. Μούρτζινου ότι το όργανο ήταν δικό του και ότι θα μπορούσε μπροστά στην Επιτροπή να κατασκευάσει ένα καινούργιο πανομοιότυπο, η επιτροπή «χάριν λεπτότητος, όπως μη φανώσιν ως εντελώς αμφιβάλλοντες» τελικά του απένειμε το χάλκινο βραβείο. Ενδιαφέρον έχει επίσης ότι το 1901 ο Μούρτζινος καταμήνυσε κάποιο συνάδελφό του, ότι με ανώνυμο επιστολή τον συκοφάντησε στην ελλανόδικο επιτροπή.

Στις 24, 25 και 26 Μαΐου το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνει τριήμερο εκδηλώσεων με θέμα “Κατασκευή μουσικών οργάνων με ανακυκλωμένα υλικά. Σύγχρονες θεωρίες και πρακτικές στη μουσική εκπαίδευση”

Η έκθεση των κρουστών πλαισιώνεται από διάφορες ομιλίες και συναυλίες σχετικές με το θέμα του τριημέρου. Ο χώρος των εκδηλώσεων είναι το ιστορικό κτίριο του Παλιού Πανεπιστημίου που σήμερα στεγάζει το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όλες οι εκδηλώσεις θα αρχίζουν στις 19:30 ενώ οι ώρες έκθεσης είναι το πρωί 10:00 με 14:00 και το απόγευμα 18:00 μ3 19:30.

Διεύθυνση έκθεσης:

Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Θόλου 5, Πλάκα

http://www.history-museum.uoa.gr

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2103689500-5, 2103240861

Βαρλάς 3

 

Ο Παναγιώτης Βαρλάς είναι ένας από τους πιό γνωστούς σύγχρονους  Έλληνες οργανοποιούς. Πολλοί κατά καιρούς ρωτούσαν να μάθουν την διεύθυνση του ιστότοπού του που δυστυχώς δεν υπήρχε. Όμως φαίνεται ότι έφτασε ο καιρός να αποκτήσει και αυτός το δικό του site.

Το νέο site φαίνεται ότι είναι ακόμα υπό κατασκευή δεδομένου ότι μερικές σελίδες του είναι κενές, όπως για παράδειγμα οι σελίδες που αναφέρονται στα διάφορα όργανα που κατασκευάζει, όπου μάλλον θα τοποθετηθούν και διάφορες φωτογραφίες τους. Παρόλα αυτά ήδη περιέχει αρκετές πληροφορίες περί του ίδιου του οργανοποιού, συνεντεύξεις και κείμενα που αναφέρονται σε αυτόν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στη σελίδα του στο facebook ,  o Παναγιώτης Βαρλάς γεννήθηκε το 1959 στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς. Από πολύ μικρή ηλικία τον τράβηξαν οι τέχνες. Ασχολήθηκε με τη μουσική (έπαιξε στη φιλαρμονική μπάντα Αργοστολίου), με τη ζωγραφική και το ξύλο. Επίσης ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό και ειδικότερα με την κολύμβηση.

Δώδεκα ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σε ηλικία 17 ετών άρχισε να κατασκευάζει έγχορδα μουσικά όργανα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με το κλασικό μπαλέτο. Χόρεψε στην Λυρική Σκηνή, στο Ελληνικό Χορόδραμα και στο Πειραματικό Μπαλέτο Αθηνών. Ως οργανοποιός εργάζεται από το 1975.

Βαρλάς 1

Ο Παναγιώτης Βαρλάς ίσως είναι ο μόνος Έλληνας οργανοποιός που πέρα από την ταμπέλα στο εσωτερικό, βάζει το λογότυπο με το όνομά του  ως ένθετη διακόσμηση στο καράολο των οργάνων που κατασκευάζει (όπως κάνουν άλλωστε οι περισσότεροι οργανοποιοί διεθνώς)

Το εργαστήριο του Παναγιώτη Βαρλά βρίσκεται στην οδό Κωλέττη 7 στα Εξάρχεια των Αθηνών

Άλλα στοιχεία επικοινωνίας:

Τηλέφωνο:  210 3822 358

Web site: http://www.panagiotisvarlas.gr

Email: info@panagiotisvarlas.gr

Πρόσφατα βρέθηκε στα χέρια μου μια κιθάρα του Γρηγόρη Απαρτιάν με χρονολογία κατασκευής το 1940. Πρόκειται για ένα κιθαρόνι, με σκάφος σε σχήμα «8». Παρά το μικρό της όγκο η κιθάρα έχει πολύ δυνατό ήχο, με το ηχόχρωμά της να θυμίζει τις παληές ηχογραφήσεις των ρεμπέτικων τραγουδιών και των παλαιών μπλούζ. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η κιθάρα βρέθηκε στη Γερμανία και αυτό ίσως εξηγεί την αρκετά καλή κατάσταση στην οποία έχει συντηρηθεί. Επίσης ένα ενδιαφέρον κατασκευαστικό στοιχείο είναι ότι οι χορδές συγκρατούνται στον κάτω καβαλάρη με pins, κάτι όχι πολύ συνηθισμένο την συγκεκριμένη εποχή της κατασκευής του οργάνου.
Οι κύριες διαστάσεις της κιθάρας είναι οι εξής:
Μήκος ελεύθερης χορδής : 61,5cm
Μήκος σκάφους:46cm
Μέγιστο Πάχος σκάφους:  8,5 cm
Πλάτος(Upper bout): 25 cm
Πλάτος (μέση): 19 cm
Πλάτος (Lower Bout): 34cm

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Περισσότερα στοιχεία για τους οργανοποιούς Γρηγόρη και Άρη Απαρτιάν μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερο άρθρο εδώ.

Δυστυχώς οι εκθέσεις των Ελλήνων οργανοποιών είναι εξαιρετικά σπάνιες. Έτσι η έκθεση “Κιθάρες και μαντολίνα στη σύγχρονη Ελλάδα» αποτέλεσε ένα ξεχωριστό γεγονός. Το ενδιαφέρον έγινε μεγαλύτερο αφού η συγκεκριμένη έκθεση συγκέντρωσε την πλειοψηφία και την αφρόκρεμα των κατασκευαστών κιθάρας της χώρας μας (στα μαντολίνα το ενδιαφέρον ήταν μάλλον περιορισμένο αφού μόνο τρείς από τους εκθέτες Χ.Βουλαδάκης-Χ.Σπουρδαλάκης- Αφοί Κουκουρίγκου, εκτός από κιθάρες, είχαν να επιδείξουν και κάποιο μαντολίνο).  Σημαντικές ήταν και οι παράλληλες εκδηλώσεις, οι ομιλίες, οι συναυλίες και η μικρή έκθεση από όργανα της συλλογής του Μουσείου λαϊκών οργάνων “Φοίβος Ανωγειανάκης”. 

Προσωπικά πήγα στην έκθεση τρείς φορές και παρακολούθησα δύο ομιλίες και δύο συναυλίες. Μίλησα με όλους τους κατασκευαστές, είδα τις κιθάρες τους και ευχαριστήθηκα την παρέα τους. Σιγουρεύτηκα για μια ακόμα φορά ότι η κατασκευή κιθάρας στην Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα και χάρηκα που η έκθεση έγινε σε ένα τόσο όμορφο και ιστορικό κτίριο, ανακαινισμένο με υψηλές προδιαγραφές. Ευχήθηκα το παράδειγμα της συγκεκριμένης έκθεσης να το ακολουθήσουν και οι άλλοι Έλληνες οργανοποιοί ώστε κάποια στιγμή να δούμε μια Πανελλήνια έκθεση όλων των μουσικών οργάνων που κατασκευάζονται στη χώρα μας.


Λάμπρος Λιάβας


Ο Νικόλας Τσαφταρίδης παρουσιάζει το κουϊντέτο νυκτών «Δημήτριος Δούνης»


Ο Πέτρος Μουστάκας μιλάει για την οικογένεια οργανοποιών Ι.Γ. Σταθόπουλου.


Οι κιθάρες του Θεόφιλου Λαζάρου


Γιάννης Κουκουρίγκος


Χρήστος Βουλαδάκης


Νϊκος Φρονιμόπουλος


Ο Παύλος Γύπας με τον Νικόλα Τσαφταρίδη


Αντώνης Βαρβούνης. Η μαύρη κιθάρα είναι κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ανθρακονήματα.


Βασίλης Λαζαρίδης


Δημήτρης Βασιλείου


Στάθης Τσόλης


Βασίλης Βασιλειάδης


Λευτέρης Καλαντώνης


Χρήστος Σπουρδαλάκης


Γιώργος Παντελιάς


Κώστας Κακανιάρης


Ένα αναπάντεχο happening. O Λευτέρης Καλαντώνης αποδείχτηκε εξ ίσου καλός και στη blues φυσαρμόνικα.

Υ.Γ.
Οι φωτογραφίες των οργανοποιών και των οργάνων τραβήχτηκαν την τελευταία μέρα της έκθεσης. Δυστυχώς δεν είχα προβλέψει ότι κάποιοι κατασκευαστές θα είχαν φύγει και δεν θα είχα την ευκαιρία να τους φωτογραφήσω.

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο κτίριο «Κωστής Παλαμάς» (Ακαδημίας 48 & Σίνα, Αθήνα), από τις 4 έως τις 8 Μαΐου και θα πλαισιωθεί από διαλέξεις και συναυλίες. Θα παρουσιαστούν όργανα κατασκευασμένα από σύγχρονους οργανοποιούς, ιστορικά όργανα και φωτογραφικό υλικό καθώς και βιβλιογραφικές πηγές σχετικές με την οργανοποιία.

Συμμετέχοντες κατασκευαστές μουσικών οργάνων:

Βαρβούνης Αντώνης
Βασιλειάδης Βασίλης
Βασιλείου Δημήτρης
Βουλαδάκης Χρήστος
Γύπας Παύλος
Ευθυμίου Νίκος
Κακανιάρης Κώστας
Καλαντώνης Λευτέρης
Κουκουρίγκος Γιάννης και Τάσος
Λαζαρίδης Βασίλης
Λαζάρου Θεόφιλος
Παλαιοδημόπουλος Ιωάννης
Παντελιάς Γεώργιος
Σπουρδαλάκης Χρήστος
Τσόλης Στάθης
Φρονιμόπουλος Νίκος

Έκθεση ιστορικών οργάνων:

Το ΜΕΛΜΟΚΕ θα παρουσιάσει μουσικά όργανα σημαντικών οργανοποιών των αρχών του 20ου αιώνα: Δημητρίου Μούρτζινου, Ιωάννη Γομπάκη, Φώτη Αυγέρη κ.α.

Ωράριο έκθεσης:

Τετάρτη 4/5: 16:00 – 20:00
Πέμπτη 5/5: 10:00 – 14:30 & 16:00 – 21:00
Παρασκευή 6/5: 10:00 – 14:30 & 16:00 – 19:00
Σαββάτο 7/5: 10:00 – 14:30 & 16:00 – 21:00
Κυριακή 8/5: 10:00 – 14:30

Πρόγραμμα διαλέξεων (ώρα έναρξης 19:30)

Πέμπτη 5/5 Λάμπρος Λιάβας: Η κιθάρα και το μαντολίνο στην ελληνική μουσική παράδοση
Παρασκευή 6/5 Νικόλας Τσαφταρίδης: Μαθητεία και κατασκευή μουσικών οργάνων
Σαββάτο 7/5 Πέτρος Μουστάκας: Οι οργανοποιοί Ιωάννης και Δημήτριος Σταθόπουλος

Πρόγραμμα συναυλιών (ώρα έναρξης 20:15)

Πέμπτη 5/5 Κουιντέτο Νυκτών Εγχόρδων «Δημήτριος Δούνης»
Παρασκευή 6/5 Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων «ΑΤΤΙΚΑ»
Σαββάτο 7/5 Μουσικό Σύνολο «Τροβαδούροι»

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Στατιστικά Blog

  • 721,558 Επισκέψεις
visitor stats

Συμμετέχετε στον εμπλουτισμό του Blog

Γράψτε τα σχόλιά σας ή στην περίπτωση που θέλετε να γράψετε κάποιο άρθρο με πληροφορίες για τους Έλληνες Οργανοποιούς, επικοινωνήστε μαζί μας. Κάθε πληροφορία που πλουτίζει τις γνώσεις μας για τους Έλληνες οργανοποιούς (παλαιούς και σύγχρονους), είναι πολύτιμη. Π. Καγιάφας Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: p.kagiafas παπάκι gmail.com

a

Μαΐου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031